Po nowych brukach, świeżych asfaltach i kolorowych elewacjach pełzają zastępy pijaków. Najbardziej widoczni są ci pełnowymiarowi; zniszczone, mlaskające twarze, czerwone nosy, ręce w starej dżinsowej kurtce, stoją na chińskim trotuarze czekają na coś, na kogoś, bądź na boskie zmiłowanie. Większość jednak ukrywa się w biurach, szkołach, firmach, instytucjach, pięknych domach, to pijani szanowani obywatele. Września tonie, jak miasteczka nad Odrą, albo Wisłą. Tonie w jeziorze wódy. Promile rozlały się wszędzie: pod szkołami, przedszkolami, kościołami, kuszą… wniebowstąpieniem… Wały puściły już dawno. Skala dramatu jest wielka. A to wnuczek chce udusić swoją 90-letnią babcię, bo zabrakło mu 5 zł na flaszkę, a to mamusia z tatusiem przyjęli tyle elementu baśniowego, że na dupie niemowlaka zasechł dwudniowy gówniany skobel. Codzienność alkoholiczna, to także długa jak magistrala transsyberyjska wokanda we wrzesińskim sądzie: dziesiątki wniosków o przymusowe leczenie odwykowe, główna robota wydziału cywilnego. Karny też tonie w artykule 207, no przecież jak tatuś pije, to nie wolno mu przeszkadzać. Jest też cała rzesza podwójnie zgazowanych. Policja poprawia sobie statystyki i to jedna dobra rzecz z tego wynikająca. Potrzebna jest doktryna powstrzymywania lobby alkoholowego! Dosyć farsy o nazwie komisja antyalkoholowa! Dość chorego system przyznawania koncesji! Dosyć chorych układów!

Czas temu jakiś Jacek Żakowski napisał w „Polityce” o gigantycznym wpływie kultury na inwestycje. Artykuł zaczyna się od pierdów o Balzaku i powiedzonka „nie będę fatygował hrabiny, by zaoszczędzić ludwika”, znaczy fajnie się zaczyna. Po lekturze stało się coś niesamowitego… pomyślałem, pomyślałem, że żyję w mieście buraka, ogórka i marchewki. Uświadomiłem sobie, że we Wrześni nie ma inwestycji, bo nie ma kultury i na odwrót, za to mamy: WOK cudnie pachnący galartem i muzeum z PTTK w środku, a LZS już ustawił się w kolejce. Są też mecenasi, co poza Dodą świata nie widzą. PKP!
Jedyne co się zgadza z koncepcją Żakowskiego, to to, że stawiamy na chóry, a nie kabarety. Mamy swoich ludzi w chórach – doliczyłem się dwóch – a może jest ich więcej. Nie wiem. Nie wiem także czy oprócz śpiewania, wiążą się kulturowo i śpiewają o tym czy we Wrześni zainwestują Chińczycy, Koreańczycy a może Katarczyki. Być może nam coś pięknego wyśpiewają: Idzia bidzia min, sua suła… siang, siang, osjan chuła sinczilesaj kum kum! I jeszcze będzie cudownie…

Jestem groźny dla systemu korporacji. Do tego wniosku doszedłem dzisiaj dłubiąc w nosie. Dokopałem się do oczywistości, że w drodze po prawdę zatrzyma mnie Służba.  A Służba może to być różna. Służba Jej Królewskiej Mości może mi podłożyć jakąś Kurylenko, której trudno będzie się oprzeć. Służba Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest zaś podstępna. Najdzie mnie w nocy i zapłodni. No i jak wtedy z tym brzuchem będę biegał po mieście z kamerą w ręku lub jakimś długopisem, no jak się pytam. Służba Centralnego Biura Antykorupcyjnego  już nasłała na mnie Tomasza Małeckiego. Gościu od dwudziestu lat nie chce się ode mnie odczepić. Służba Niezidentyfikowanych Obiektów Latających może wysłać mnie do Dębiny, gdzie czai się ktoś potężniejszy, i porwą mnie jak nic. Żaden Fox Mulder mi nie pomoże, gdy na Marsie będę prostował banany. Piszę, bo mnie boli, nie… Piszę też yotubem, to co powyżej, to egzemplifikacja mojej mimo wszystko postawy propaństwowej. Szpieg Kondrat - Zacharski z drużyną wychodzi z Iraku, niby nic, a tu nagle góralskie “Krywaniu, Krywaniu”…w środku Bliskiego Wschodu napier…, te filmowce to umieją za jaja zapłać, ah…

Słoneczko świeci, ptaszki ćwierkają,  a przysłowiowa poczytalność spada. Takie jest odwieczne prawo natury. Spotkana na mieście fama powiedziała mi z przekąsem, że tak być musi.  – No wiesz, wolą żreć kiełbaski z grilla, popedałować, a czasami też, no wiesz to inne popedałować też… Krwi nie oszukasz, a panie internatem, to oni tak wcale nie żyją  – rzekła.
Fama ma rację, czy nie? Oto jest pytanie. Ale postanowiłem tutaj trwać, no bo wicie towarzysze, kiedyś wrócicie przed monitory, a ja będę już na was czekał w pełnej gotowości bojowej. Ostatnio – jak widać – nieco zaginąłem w akcji, ale jak zwykle z pomocą przyszedł mi niezawodny strażnik Teksasu…  

Bliżej nie znani z imienia i nazwiska puczyści, chcieli obalić siłą Waldemara Grześkowiaka jaśnie panującego nam zastępcę burmistrza Września. Pucz (nie mylić z zamachem stanu) był zorganizowany przebiegle, a puczyści działali w białych rękawiczkach. A było to tak. Do krwioobiegu wrzesińskiego wpuszczono zatrutą torpedę z informacją, że: Grześkowiak ma być zdjęty ze stanowiska, na jego miejsce miał być wstawiony Tadeusz Świątkiewicz – teraz sekretarz gminy. Torpeda pędziła coraz szybciej i szybciej, a wieści były coraz bardziej apokaliptyczne. W ratuszu powołano Kolegium Szefów Połączony Sztabów. Ciało to miało rozwiązać kryzys. Na Zalew Wrzesiński został wysłany ORP „Generał Abraham”, aby przechwycił niebezpieczny obiekt. Marynarzom dopisało szczęście. Po zbadaniu torpedy okazało się, że był to ślepak, właściwie wydmuszka. W raporcie tajnych służb gminnych można przeczytać:
Obiekt niewiadomego pochodzenia. Zbudowany na częściach i kompozytach pochodzących z Korei Północnej. Nie odnaleziono materiałów rozszczepialnych, ani zapalnika. Użycie obiektu miało cechy prowokacji. Prawdopodobny cel: destabilizacja struktur władzy, sianie zamętu z zamiarem rozbicia szeregów partyjnych. Wszczęto czynności operacyjne w celu wykrycia prowokatorów.

W d… mnie strzyka, jak słyszę te wszystkie opowieści. Ale cóż… jak nie wiecie, to wam powiem, a raczej napiszę. We Wrześni mamy coś w rodzaju zimnej wojny. Kałużny walczy z Jaśniewiczem, albo Jaśniewicz z Kałużnym. Albo raczej dwór Kałużnego walczy z dworem Jaśniewicza lub na odwrót. Mówi się też o dwóch obozach „kałużnikowym” i „dyziowo-krystynowym”, cokolwiek to znaczy.
Tak naprawdę nie wiadomo, kto z kim walczy i o co. Przejawia się to, przede wszystkim w mniejszych lub większych złośliwościach, bynajmniej tak twierdzą baby na wrzesińskim targu. Kilka przykładów o tych bab zasłyszanych: Pierwszy Powiatowy przez miesiąc nie może umówić się na spotkanie z Pierwszym Ratuszowym, albo Pierwszy Ratuszowy zapomina dać cynka Pierwszemu Powiatowemu, że jest kilka milionów do załatwienia w pewnym ministerstwie.  Jaja jak berety, ale baby zaświadczają, że umyte…
Ciekawe jak to się skończy?! Może Koreą, może Sajgonem, może bratnią pomocą. Nie daj Boże podniesioną rękę, władza odrąbie… moją rękę.