Postanowiłem mijający rok jakoś podsumować. Wcale nieprzypadkowo dużo biegam z aparatem, dlatego ostatnie dwanaście miesięcy przedstawię za pomocą zdjęć. Powyższy slideshow jest skomponowany jak Chłopi Władysława Reymonta, czyli według pór roku.  Dobór fotek jest w zasadzie przypadkowy. Ostały się tylko, te które powiedzmy… udały się. To jednak tylko ułamek tego, co się naprawdę działo.  Do siego roku!

„Gazeta Wyborcza” zajęła się Polską lokalną (właściwie to się zajmuje się cały czas w cyklu „Witamy w Polsce”). A dokładniej sitwą, która tak wspaniale umocniła się na 20-lecie samorządu. Dominujący krajobraz został naszkicowana w tej ciekawej rozmowie. Diagnoza właściwie taka sama, jak w kilku postach na tym blogu. Jednym słowem: syf! Pozwolę sobie wytłuścić dwa najciekawsze pytania i odpowiedzi:

Ale co to za konfitury? Taka pajęczyna musi mieć jakiś sens.

- Konfitury to jest praca. Bardzo cenne dobro. Burmistrz i radni tworzący rządzącą koalicję dostają przyzwoite pieniądze. Nie oszukujmy się, ogromna liczba ludzi startuje na radnych wyłącznie po to, żeby dietami dorobić do pensji. Nie wiem do końca, jak jest w wielkich miastach, ale na prowincji półtora tysiąca diety to ogromne pieniądze, a to nie wszystko. Oni mają do rozdysponowania ogromną liczbę etatów – zarówno w samym urzędzie, jak i w przeróżnych spółkach komunalnych. I tu zaczyna działać pajęczyna, bo praktycznie wszystkie te etaty, w tym często stanowiska kierownicze, zarezerwowane są dla rodzin, dla krewnych i znajomych królika. Upraszczając, jak każdej sitwie, tej samorządowej również, chodzi wyłącznie o pieniądze, tylko nie zdobywają ich, handlując narkotykami, ale kładąc łapę na miejsca pracy. A potem można już robić drobne lody. Jakieś zlecenie dla szwagra, jakiś przetarg ustawiony pod firmę kolegi.

Może w takim razie są to sprawy dla lokalnych mediów?

- Wie pan, jakie są media na prowincji? U nas najpopularniejsze jest „Echo Lęborka”, dodatek do „Dziennika Bałtyckiego”. Tam trafia najwięcej ogłoszeń z magistratu. Pamiętam taką debatę przed wyborami na burmistrza w 2006 r. Stawiło się trzech kandydatów, tylko nie burmistrz Namyślak, bo uznał, że nie potrzebuje debaty. Porozmawialiśmy, po czym nasze wypowiedzi na pół gazetowej kolumny zostały w tym samym wydaniu gazety „skontrowane” przez pana burmistrza. Ma pan niezależną prasę.

Zima narodów nie tylko przetacza się przez Afrykę, ale też przez nasz wspaniały powiat wrzesiński. Oba zjawiska mają to do siebie, że zostawiają ślady w necie, a może raczej net służy jako narzędzie, dzięki któremu narody mogą pozbyć się nadmiaru żółci… Tak czy siak jest ciekawie. Mały Wilk opisuje w stylu country-western, to co dzieje się w prześlicznej gminie Kołaczkowo. W szczególności, to co ciekawego na linii: wójt – rada – przewodniczący rady. Boki można zrywać! Kim jest Mały Wilk? Nie wiem. I w zasadzie mnie, to nie obchodzi. Dla jego bezpieczeństwa – będzie lepiej – gdy pozostanie anonimowy na wieki. Przypuszczam, że blog ma coś wspólnego z reformą oświaty w gminie, i generalnie ogólnym niezadowoleniem społecznym.  W podobnym kierunku idzie awantura o szkołę w Zasutowie, tradycyjne media już nie starczają.Rodzice wzięli sprawy we własne ręcę, także w internecie, jak choćby tutaj http://www.zasutowo.cba.pl/

Wybory były piękne tego lata. Jarek miał cudowną kampanię, które urzekła ludzi wsi, w tym arystokratyczną klasę chłopską. Co drugi dzień biegnę do Wszemborza – twierdzy JarKacza (i z powrotem).  4lipca -78%. Można rzec, że Jarek to król chłopski… no może skromniej – prezydent. Zastanawia mnie jednak, co dalej? Jesień będzie przecież festiwalem samorządności, a król  – a zwłaszcza jego dwór jest nagi. O ile Jarek jest cacy, to gminne ryje PiS-u są okropne. Nie tylko chodzi tutaj o kolor szminki, krawatu czy koszuli, ale także o kontekst, czyli krajobraz czterolatki. Lokalni działacze republikańscy uwikłani są w sojusze z liberałami, przez co stali się klientami władzy i układu. Tak jest wygodniej i prościej. Diety sute i zero roboty. Posły pisowskie gnieźnieńsko-konińskie rąbią się tak, że struktury w gminach przestały istnieć. Nie dziwota, że teren tęskni za eleganckim i koncyliacyjnym Libickim, to był magnes. A teraz przy PiS plącze się postesbecja…

Bar wzięty!

Woda atakuje wały. Na boisku nadwarciańskim można sobie pograć…w waterpolo.

Młodszy inspektor skontrolował sytuację pod mostem…

A więc stało się! „Kolejorz” Mistrzem Polski! Łzy wzruszenie zalały mi twarz, ale nie tak filozoficznie ino faktycznie. 15 maja zadzwonił do mnie Tomek Małecki, prosto z Bułgarskiej. I kazał słuchać (przez telefon) – jedna trybuna krzyczała: Mistrz!, Mistrz!, Mistrz!, a druga: Kolejorz!, Kolejorz!, Kolejorz! Wtedy właśnie się ta łezka zakręciła. Sam jestem wygodny, więc walkę o majstra oglądałem w sympatycznym Canal+ . Już wiele na ten temat napisano, więc nie będę piździł, ani bredził w tym temacie nic więcej. Podkreślę, że fanatyzm w stosunku do Lecha w dystrykcie wrzesińskim jest ogromny, o czym świadczy działalność artystyczna na ścianach i murach, nawet na zapadłych dziurach. Zdjęcie powyżej dokumentuje, to co napisałem. Nostalgia, pełna symboliki hehehe… Fotkę zrobiłem w ubiegłym roku, sądząc że Smuda czyni cuda. Pomyliłem się. Ten rok upływa pod znakiem rozpędzonej lokomotywy. Niedawno w Orzechowie spotkałem idola z dzieciństwa  – Andrzeja Juskowiaka (przyjechał też Tomasz Mikołajczak), nawet udało się z nim porozmawiać… o czym można było się przekonać we „Wiadomościach Wrzesińskich” i na wrzesnia.info.pl. A potem była już tylko… Nasza-Klasa… wybaczcie nie mogłem się powstrzymać… szczegóły poniżej:

Fot. Łukasz Różański

Tu i ówdzie pisze się i słyszy się opinie, że samorządy to zbawienie dla Polski. Z drugiej strony, że niby rząd taki nieporadny, marnuje pieniądz europejski, biurokracja i festiwal straconych szans.  Za przeproszeniem to shit prawda. Ani samorząd nie jest taki wspaniały, ani rząd słoniowaty. Coraz bardziej się przekonuje, że jest dokładnie odwrotnie. To właśnie ludzie samorządu terytorialnego, zwłaszcza ci na najniższym szczeblu, w gminach są dzisiaj głównymi hamulcowymi.
To w gminach panoszy się jeszcze postkomuna, samorządowa nomenklatura, która steruje niekompetentnymi radami, wójtami i burmistrzami. Społeczeństwo jeszcze nie wybiera kompetencji, a więc w konsekwencji gminami kierują zastępy biurw na okopanych pozycjach. Stąd niektóre wspólnoty po dwudziestoleciu wolnych rad, nadal są w opłakanym stanie, z potężnymi problemami społecznymi i gospodarczymi.
W innych gminach, złota epoka samorządu przyniosła kartele. Najzwyklejsze w świecie zmowy między administracją a biznesem, która ma na celu kontrolowanie procesów politycznych, zwłaszcza wyborczych. W efekcie nie ma mowy o wymianie elit, a więc dopuszczenie nowych ludzi i ruchów do rządów. W związku w magistratach panują dyktatorzy, wsiowi panowie życia i śmierci.
Tako prowda wam powiem…

Każda prognoza pogody brzmi jak wyrok śmierci. Jutro śnieżyca, pojutrze śnieżyca, za tydzień śnieżyca, za miesiąc pieprzona śnieżyca. Gdy to słyszę, to za każdym wiem że moi ukochani chłopacy nie dadzą rady. Pięć centymetrów śniegu i ich nie ma. Albo przywołując olimpijską parabolę to będzie jak skok Eddiego „Orła” Edwardsa, równie komiczny jak krótki. Lecz nie to jest przerażające. Otóż moi kochani drogowcy to jaskiniowcy, którzy patrzą na cienie  zafajdanej lodowatej rzeczywistości w niedoświetlonej pieczarze. Stąd problem poznawczy. To powoduje, że zimowi żołnierze nie rozróżniają wiadra od karabinu,  drogi odśnieżonej od nieodśnieżonej. W sumie nie wiem co  robić, gdy ktoś wmawia mi że białe jest czarne. Postanowiłem działać sam, w samochodzie wożę wielką łopatę antyśniegową, może jeszcze pług sobie do renówki przyczepię i będę świadczył usługi dla ludności… odciętej od świata.